[ad_1]

در دهه 1940 وجود افرادی از نژادهای مختلف در کنار هم در غرفه های کلیسای آمریکا امری غیر قابل قبول بود. اما در مورد آلفرد فیسک ، روحانی پروتستان و هوارد تورمن ، رئیس نمازخانه در دانشگاه هوارد اینگونه نبود. آنها با همکاری دیگران ، “کلیسای جامعه ای برای همه ملل” را در سال 1944 تأسیس کردند تا ببینند آیا وحدت معنوی و مشارکت می تواند بر تعصباتی که تفرقه نژادی ملت را حفظ می کند غلبه کند یا خیر.

بود و هست.

چرا ما این را نوشتیم؟

بنیانگذاران کلیسای جامعه ای برای همه ملت ها در تلاش برای عبور از موانعی که مردم را از هم جدا می کند ، در پی احترام به انسانیت مشترک مردم هستند. تاکنون ، این آزمایش در حال انجام است.

“ما ذهنیت گله ای نداریم. ما انسانیت مشترکی داریم ، “می گوید کشیش دکتر کاترین بنتون ، یکی از پیشوایان کلیسای یاران.

مراسم یکشنبه معمولاً جنبه های آشنایی از اجتماعات مذهبی پروتستان مانند موسیقی و تبلیغ را شامل می شود. اما موسیقی می تواند یک درامر آفریقایی باشد و یک امام مسلمان می تواند مجلس را برای عبادت فراخواند.

کلیسای برادری خود را مسیحی معرفی می کند ، اما چون مستقل است ، کلیسا ممکن است از هنجارهای فرقه ای ، از جمله مجموعه ای “درست” از عقاید منحرف شود. در عوض ، اعضا بر رفتار صحیح نسبت به همه افراد تمرکز می کنند. و آنها می توانند به کلیساهای فرقه های دیگر تعلق داشته باشند.

برای کلیسای اخوان ، به جای ایمان ، فرقه یا حتی درک مشترک از خدا ، وحدت وجود دارد – با یکدیگر و با خدا.

برای بسیاری در آمریکا ساعت 11 صبح یکشنبه تفکیک شده ترین ساعت هفته است. اما هرگز در كلیسای یاران همه مردم سانفرانسیسكو چنین نبود. طی 77 سال گذشته ، این ساعت مقدس یک تجربه بین نژادی ، بین مذهبی و بین فرهنگی بوده است که هدف آن ارتقا a جامعه ای مومن و یافتن راه هایی برای تثبیت همه مردم به عنوان فرزندان خدا بوده است. در حقیقت ، گشودگی نژادی و مذهبی دلایل تأسیس آن بود.

کشیش دکتر دورسی بلیک ، کشیش کلیسای کلیسای کشیش برای گفت 27 سال گذشته. “چه کسی در سالن است – یا در سال گذشته ، که به صورت آنلاین ثبت نام می کند – به راحتی پذیرفته می شود و جشن گرفته می شود.”

اما وقتی آلفرد فیسک ، روحانی پروتستان و هوارد تورمان ، رئیس نمازخانه دانشگاه هوارد ، این آزمایش را در دهه 1940 آغاز کردند ، کاملاً قابل قبول بود که افراد از نژادهای مختلف در کنار هم در غرفه های کلیسای آمریکا حضور داشته باشند. باپتیست ها در سال 1845 در مورد مسئله برده داری منشعب شده بودند و وقفه بعدی در سال 1880 اتفاق می افتد ، زمانی که جماعت های سیاه پوست کنوانسیون ملی باپتیست ها را تشکیل می دادند تا صدا و شأن همراه آن را بدست آورند. و باپتیست ها تنها کسانی نبودند که در خط نژادی شکل گرفتند و اصلاح کردند. در دهه 1920 ، جنبش پنطیکاستی ، که در ابتدا به عنوان یک جامعه یکپارچه در لس آنجلس تشکیل می شد ، تسلیم نیروهای یک جامعه جدا شده شد و همچنان باقی ماند.

چرا ما این را نوشتیم؟

بنیانگذاران کلیسای جامعه ای برای همه ملت ها در تلاش برای عبور از موانعی که مردم را از هم جدا می کند ، به دنبال احترام به انسانیت مشترک مردم هستند. تاکنون ، این آزمایش در حال انجام است.

اما در افتتاح کلیسای اخوان در اکتبر 1944 ، دکتر فیسک و تورمان واقعیت متفاوتی را تصور کردند. دکتر تورمن در “رویاهای چاپی” نوشت: “حرکت روح خدا در قلب مردم اغلب آنها را به خلاف روح زمان خود دعوت می کند یا آنها را وادار می کند که روحیه ای همچنان در حال شکل گیری باشد.” کلیسا

به دنبال این فراخوان ، این دو نفر به رهبران ادیان پروتستان ، باپتیست ، متدیست ، اسقف و جماعت – و مذهبی از میراث سفید ، سیاه ، آسیایی و یهودی – پیوستند تا ببینند آیا اتحاد معنوی و مشارکت می تواند از تعصبات و طرفداری فراتر رود. ملت.

[ad_2]

منبع: fly-news.ir